maandag 10 november 2014

Continuïteit


Doorgaans staan Franse huisartsen bekend om hun pillen draaierij. Dit uiteraard gesponsord door de farmaceutische industrie die een gelobbyd zetje krijgt van de overheid. What's new?
De onze is een dame. Met het stugge half lange kleurloze haar met daaronder een flinke bril met rood montuur hoort ze ons beide aan. Het moet tenenkrommend geweest zijn. Zo'n Nederlands echtpaar dat geëmotioneerd in gebrekkig Frans over alles en niks kibbelt, terwijl man en vrouw voor steun en hulp steeds even naar 'de dokter' kijken. Ze schudt haar hoofd meermalen. 
Hij doet ontboezemingen die hij thuis niet kan doen. Heeft de knuppel in haar ouderlijk hoenderhok gegooid en zij wist nog van niks. Zij voelt zich verraden en verslikt zich in de tranen. Wat moet je daar nu mee? 
In dit geval heiligde het doel de middelen. 
Blijkt na wat dagen geforceerde rust. Ze schreef namelijk dit keer geen pillen voor, die kreeg ze van mij retour. Of het rustgevertje nu een placebo was of mijn gestel reageert er niet op, ik zal het nooit weten. Waar ze wel mee kwam waren wat extra etiketjes. Die heb ik naar mijn mening al genoeg. Ben niet voor niets vertrokken naar een stilteplek in een andere cultuur met wat meer (bewegings)vrijheid. 
Depressie, een minderwaarheidscomplex, of er vroeger misschien 'iets gebeurd is thuis', 'fijne jeugd gehad'? 
Okee, daar kan ik weinig mee. Ik heb voldoende gewroet, gevraagd, overdacht en bekeken, ervaren en gezien. Ik heb een goede jeugd gehad. Aan mijn echtgenoot vraagt ze dit niet. Laat dat nou een trieste soap zijn die nog steeds hoogtijdagen kent. (Gelukkig hebben we geen TV.)
Marc heeft wat extra handvatten, hij kan er wat mee. 
En tijdens M&M's nabeschouwing van deze unieke gebeurtenis van het samen naar de huisarts, blijkt maar weer wat aannames en vooronderstellingen kunnen doen. Ook het niet actief luisteren naar elkaar kan op lange termijn scheefgroei veroorzaken. Ook is er opeens meer ruimte voor het echte delen, iets wat we niet meer durfden, er kwam toch heibel van. 
Het viavia verzoek aan hem om mij te zeggen dat ik weer eens een log van mijn weblog 'moet' schrappen, gaf het laatste zetje tot het op 1 lijn komen. Ik ben er nog niet, zal nog wel mijn tijd gaan nemen. Maar door moeten we. Anders gaan de ezels vervelend doen, hebben we wilde varkens in plaats van zwijnen en zal het huisje koud zijn en blijven. 
Wie niet werkt zal niet eten. Wie niet eet kan niet werken. 

Het flexibele schot in de stal zorgt ervoor dat de varkens niet door Sarko uit hun bed gebriest worden in de vroege morgen. Ook vreten ze het bed van de knorren niet op. Buiten toiletteren gehoefde mannen, en laat het vlees met rust! Met Fritton gaat het uiteraard uitstekend. Die is er weer helemaal bovenop en wroet z'n kastanjes mee. Hij heeft wel een groeiachterstand, maar is de leukste van het stel. Buitelen en huppelen met kwispelend restje staart, het 'oink' na iedere knor en het achter je aan rennen. Dat heb ik enorm gemist. Het ons volgen naar de schotel voor het avondeten is hen ook niet vreemd meer. Maar veel interesse in non-bush-food (onze keukenrestjes) hebben ze niet. Alsof ze een aangeboren afkeer hebben van prefab-voedsel.


Simon sleet hier weer wat weken. Het huisje heeft al decennia geen onderhoud gehad. Hij moest tenslotte alles met een houten kruiwagentje naar beneden sjouwen en alleen is ook maar alleen. Marc hielp hem vorig jaar al met het stutten van de schouw. De schoorsteen is aan het verzakken. Afgelopen jaar waren er 2 lauzes van het dak gegleden. Eén net onder de nok, waarvan de pannen ook zo ongeveer los liggen. Het cement volledig verteerd. Het hout lag vrij en dan is het zo gedaan met de zo onverwoestbare bouwsels in deze streek. Zeven dagen sjouwt Marc op en neer naar Simon. Drie ladders, zakken cement, jerrycans met water, lauzehamer, gewone hamer, accuboor, accuzaag, handzaag, dozen met gegalvaniseerde spijkers, schroeven, gereedschapskist, flessen water om te drinken, warme truien voor in de ochtend, daktafeltje, schaaf en zichzelf. Een volle week in de nog hete zon op het dak. 
Ik ondersteun. Loop op en neer (bijna 4 km) met een rugtas met warme maaltijd, fruit, appelmoes, komkommer en sla de wijn maar even over. (Ik mis het wijntje wel, maar slank weer af. Het scheelt een tientje per week en eerlijk gezegd kan ik er niet goed tegen als ik geen goede bodem in mijn maag heb.  Een geërfd goed.)
Simon is overgelukkig, Marc heeft wat extra's verdiend en ik heb het huisje opgeruimd en schoongemaakt na een volle week klusrommel maken. Voor volgend jaar hebben de mannen al plannen gemaakt, er komt een buitenbadkamer op regenwater.


De stal is er droevig aan toe geweest. Een soort ontdekking nadat we hier al een jaar woonden. (Zie foto hieronder) We vonden er de wijnpers, 2 mooie eiken balken die nu als steunpilaren aan weerszijden in de schouw prijken, veel oude mest en een stuk of 3 verroeste brandblussers. We gingen beetje bij beetje aan de slag. 

We kregen varkentjes. Die lagen in het nat. Al het hout van een hoek van de stal was verrot, het dak voor een deel weg (lauze- dakstenen kunnen rotten), muurtjes ingestort en bij oude bouwsels is er geen drainage.
Jambon & Lardon leerden ons wat ze goed kunnen; wroeten. Dus nog meer van de muurtjes verdween, de stenen rolden de helling af. Die ga je niet zo even halen. We zijn dus aan het verzamelen geweest. Iedere los gewoelde steen gaat op een rug. Het liefst daar waar er weer een muur gebouwd moet worden, pierre seche, 3D puzzelen. Gelukkig is mijn man een liefhebber van puzzels. (Ik reken mezelf er ook toe, alleen dan geen 3D puzzel maar een 6D+.)


De houtconstructie is gerenoveerd, een muur achter de stal houdt de grond tegen die uitgespoeld gaat worden door de hoosbuien, een drainagebuis ligt onder de betonnen goot en de muur die de grond tegen mag gaan houden is op hoogte. Met 2 handen, respect. Het dak weer dicht leggen met lauzes is voor volgend jaar. Na het schuurdak, dat 3 jaar in beslag nam, was de nok van Simon's huisje de seizoens-afsluiter. Ik ga vaak even bij het werk kijken. Dan kom ik ook de ezels tegen, de varkens, een kat, of twee en zie dat de kipjes hun werk doen; mest uit elkaar plukken. De betonnen goot leggen we samen. Ook wat zware stenen plaatsen en het verplaatsen van een kub vulstenen. Voor het bovenluik van de stal komt een straatje van kleine steentjes. We hopen dat het wroet- en hoefproof zal zijn.

Ondanks bijna alles blijft er hier continuïteit. Met dank aan de structuur die voor jezelf willen zorgen met zich meebrengt. Het kan vriezen & dooien en zelfs dat went.

7 opmerkingen:

  1. Translated from ancient Sanskrit:
    poem In Former Days - Bhartrhari

    In former days we'd both agree
    That you were me, and I was you.
    What has now happened to us two.
    That you are you, and I am me?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Translated from current Dutch:
    poem Nowadays - 10

    Nowadays we disagree
    That you are me, and I am you
    What will happen to us two
    If you were me, and I am you?

    ((with a wink))

    BeantwoordenVerwijderen
  3. so one question remains; if you were me, and I were you; what would you do .... as you do it to me too.......... ;( the way you are so you

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. i would feel free to feel anonymous instead of being anonymous
      grin

      Verwijderen
  4. Ok, blijft alleen weird over ;-) Truste voor straks.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. zo zie je maar, je hoeft niet mij te zijn om voor weird uitgemaakt te worden, truste strakjes

      Verwijderen
  5. Was es ist

    Es ist Unsinn
    sagt die Vernunft
    Es ist was es ist
    sagt die Liebe

    Es ist Unglück
    sagt die Berechnung
    Es ist nichts als Schmerz
    sagt die Angst
    Es ist aussichtslos
    sagt die Einsicht
    Es ist was es ist
    sagt die Liebe

    Es ist lächerlich
    sagt der Stolz
    Es ist leichtsinnig
    sagt die Vorsicht
    Es ist unmöglich
    sagt die Erfahrung
    Es ist was es ist
    sagt die Liebe

    Erich Fried (1921-1988)

    Met dank en liefde aan Ariane Kräutner van wie ik dit moest lezen.

    Tien, bedankt voor je mail, ik ga nu eerst wat anders doen maar ik kom bij je terug. Met scherpe pen, niet met een romantisch relativerend gedicht.. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen